b44

 

 

bc41

 

 

b44

 

 

۵۳/۲

 

 

 

پروتئین خام

 

 

a68

 

 

d ۵۳

 

 

b60

 

 

cd56

 

 

bc58

 

 

۰۲/۱

 

 

 

NDF

 

 

a63

 

 

d52

 

 

ab60

 

 

cd55

 

 

bc57

 

 

۴۳/۱

 

 

 

ADF

 

 

a44

 

 

b31

 

 

ab39

 

 

b34

 

 

ab39

 

 

۵۴/۲

 

 

تیمار یک (شاهد)، تیمار ۲ ( جیره حاوی ۲/۴ درصد تانن)، تیمار ۳ (جیره حاوی ۲/۴ درصد تانن و ۳۰ میلی گرم PEG)، تیمار ۴ (جیره حاوی ۲/۴ درصد تانن و ۲/۰ درصد متیونین) و تیمار ۵ (جیره حاوی ۲/۴ درصد تانن و ۴/۰ درصد متیونین); SEMخطای استاندارد میانگین‏ها; در هرردیف اعداد دارای حروف غیر مشابه از نظر آماری اختلاف معنی‏داری دارند (۰۵/۰>p).
نتایج حاضر در این تحقیق با نتایج (مکار، ۲۰۰۳; سیلانیکوف و همکاران، ۲۰۰۱; مالدونادو و نورتن، ۱۹۹۶; رید و همکاران، ۱۹۹۰; پالمر و مک سوینی، ۲۰۰۰; رید، ۱۹۹۵; کومار و وایتایتان، ۱۹۹۰ و فولر وهمکاران، ۱۹۶۷) مطابقت دارد اما با نتایج (پریچارد[۱۵۲] و همکاران، ۱۹۹۲ و فروغ عامری، ۱۳۷۶) در تضاد است. همانگونه که مشاهده شد تیمار ۲ که حاوی جیره ۲/۴ درصد تانن بود در تمام روزهای نمونه برداری پاینترین درصد قابلیت هضم برای تمامی شاخصهای قابلیت هضم را از خود نشان داد که علت آن میتواند اثرات منفی تاننها باشد که در بیشتر مطالعات انجام گرفته بر روی گیاهان حاوی تانن آن را از خود نشان داده است هر چند اثرات تاننها در گیاهان مختلف میتواند متفاوت باشد. همچنین با توجه به مطالعه انجام گرفته افزودن پلیاتیلنگلیکول در تمام دوران نمونه برداری از ابتدای دوره تا انتهای دوره سبب بهبود قابلیت هضم برای تمام شاخصهها قابلیت هضم شده است که اکثر منابع اثرات مثبت افزودن پلیاتیلنگلیکول را به جیرههای حاوی تانن تایید نمودهاند. هر چند اثرات پلیاتیلنگلیکول به مقدار پروتئین جیره بستگی دارد، یعنی هر چه سطح پروتئین جیره بالا باشد تاثیر پلیاتیلنگلیکول کمتر میباشد (یانز رویز و همکاران، ۲۰۰۴). افزودن اسید آمینه متیونین به جیرههای حاوی تانن تا حدودی توانسته قابلیت هضم را بهبود ببخشد اما نتوانسته آنها را را به طور کامل تحت تاثیر خود قرار دهد و اثرات تیمار شماره ۵ (۴/۰ درصد متیونین) بیشتر از تیمار شماره ۴ (۲/۰ درصد متیونین) بوده است. همچنین پلیاتیلنگلیکول بیشتر از متیونین قابلیت هضم جیرههای حاوی تانن در تمام زمانهای نمونه برداری بهبود بخشیده است. تاننها دارای اثرات ضد تغذیهای شامل کاهش قابلیت هضم، کاهش قابلیت دسترسی به پروتئین و اختلالات هضمی در حیوان هستند، که این اثرات بیشتر نتیجه اختلال در فعالیت میکروفلور شکمبه بوسیله کاهش قابلیت دسترسی و قابلیت هضم مواد مغذی و مواد معدنی (مولان، ۲۰۰۱)، تخریب عملکرد دیواره سلولی(دونوون[۱۵۳] و بروکر، ۲۰۰۱) و مداخله در فعالیت آنزیمهای خارج سلول ( با و همکاران، ۲۰۰۶) میباشد. تاننهای متراکم و قابل هیدرولیز بر پارامترهای شکمبهای اثرات منفی داشتهاند، که این اثرات منفی به ویژگیهای کمی و کیفی آن بستگی دارد (ویتی، ۲۰۰۵). تانن متراکم (باری و مک سوینی، ۱۹۹۹) و اسید تانیک (منبع تانن قابل هیدرولیز) )با و همکاران، ۱۹۹۳; داوسون و بوتری، ۱۹۹۵) دارای اثرات منفی شناخته شده بر قابلیت هضم و تجزیه ماده خشک میباشد که این اثرات نتیجه مهار شدن فعالیت میکروبی در شکمبه میباشد (داوسون و بوتری، ۱۹۹۵). هاگرمن (۱۹۹۹) نیز اثر متقابل (رسوب پروتئین) مشابهی را بین تانن و پروتئین بین هر دو منبع تانن (تانن متراکم و قابل هیدرولیز) گزارش نمودهاند که با نتایج به دست آمده در این آزمایش مطابقت دارد. ون هون (۱۹۸۴) پیشنهاد کرد کم ‌بودن قابلیت هضم پروتئین برگ درختان به علت وجود تانن است. این محقق نشان داد میزان قابلیت هضم ماده خشک برگ درختان با افزایش تانن آنها کاهش یافت. بهلولی و همکاران (۱۳۸۶) با جایگزینی فرآورده فرعی پسته (حاوی ۱/۴ درصد تانن) به جای سیلاژ ذرت، کاهش خطی در قابلیت هضم ظاهری ماده خشک مشاهده کردند. این محققین بیان کردند که در میزان قابلیت هضم ماده خشک عوامل فیزیکوشیمیایی، نوع و میزان کربوهیدرات‌های ساختمانی همراه با حضور تانن و همچنین منشأ تانن مؤثر هستند. مک‌سویینی و همکاران (۲۰۰۱) گزارش کردند که تانن‌ها می‌توانند هضم الیاف را از طریق تشکیل کمپلکس با لیگنوسلولز و کاهش اتصال آن‌ها با میکروارگانیسم‌ها و یا مهار مستقیم میکروارگانسیم‌ها کاهش دهند که با نتایج آزمایش حاضر در تطابق میباشد. بیشترین تمایل تانن‌ها برای اتصال به آنزیم‌های خارج سلولی است. بنابراین آن دسته از موادی مانند همی‌سلولز که هضمشان وابسته به آنزیم‌های خارج سلولی است بیشتر تحت تأثیر تانن قرار می‌گیرد (هرواس و همکاران، ۲۰۰۳).
طبق نظر تیتگمر[۱۵۴] و همکاران (۱۹۹۱) تجزیه‌پذیری دیواره سلولی بیشتر به ساختمان آن بر می‌گردد تا به شرایط که بر محیط شکمبه حاکم است. اثر تانن‌ها روی کاهش هضم فیبر بعد از پروتئین دومین اثر ضد تغذیه‌ای تانن محسوب می‌شود. تحقیقات متعددی نشان داده است که تانن‌ها باعث کاهش قابلیت هضم ماده آلی و فیبر خوراک می‌شوند. کاهش قابلیت هضم کربوهیدراتها به دلیل تداخل تانن‌ها با‌ آنزیم‌های سلولاز و باکتریهای شکمبه می‌باشد. در برخی حالات کاهش قابلیت هضم فیبر به علت کمبود نیتروژن مورد نیاز باکتری‌های شکمبه می‌باشد که دلیل آن باند شدن تانن با پروتئین‌های خوراک است. خشک‌کردن علوفه در مزرعه و تیمار با پلی‌اتیلنگلیکول باعث کاهش اثرات منفی تانن روی هضم کربوهیدرات‌ها شده است (سیلناکوف و همکاران، ۲۰۰۱). در بعضی حالات کاهش قابلیت هضم با افزایش نرخ خروج پروتئین از شکمبه جبران شده است. (باری وهمکاران ۱۹۸۵؛ رید و همکاران، ۱۹۹۰). افزودن پلیاتیلنگلیکول به خوراکهای نشخوارکنندگان اثرات مثبت و منفی در پی داشته است

 

دانلود متن کامل پایان نامه در سایت jemo.ir موجود است

. در خوراکهایی مانند برگ بلوط و افزودن پلیاتیلنگلیکول دارای اثر مثبت بوده است (سیلانیکف و همکاران، ۱۹۹۷). افزودن پلیاتیلنگلیکول باعث افزایش قابلیت دسترسی مواد مغذی شده و اثرات مهاری بر میکرو ارگانیسمهای شکمبه را کاهش میدهد و در نتیجه تجزیه پذیری مواد در شکمبه افزایش یافته و عملکرد دام بهبود مییابد (مک کار، ۲۰۰۳). آزمایشات حیوانی نشان داده است هنگام استفاده از خوراکهای حاوی تانن در جیره قابلیت هضم پروتئین به شدت کاهش می‌یابد. معمولاً گیاهانی که حاوی مقادیر زیاد پروآنتوسیانیدین هستند اغلب دارای پروتئین باند شده به دیواره سلولی و لیگنین می‌باشند. همچنین بعد از هضم خوراک، پروآنتوسیانیدینها می‌توانند با پروتئین‌ها تشکیل کمپلکس دهند و سبب کاهش قابلیت هضم پروتئین گردد. حلالیت تانن نقش مهمی در قابلیت باندکردن پروتئین و یا فیبر دارد. اگر نسبت تانن محلول به تانن نامحلول بیشتر باشد قابلیت هضم پروتئین بیشتر از قابلیت هضم فیبر تحت تأثیر قرار می‌گیرد. در حالت برعکس قابلیت هضم فیبر بیشتر تحت تأثیر قرار می‌گیرد (کومار و وایتیاتان ،۱۹۹۰ ؛ رید، ۱۹۹۵). پرز ـ مالدونادو و نورتن(۱۹۹۶) پیشنهاد کردند تانن‌ها از طریق تشکیل کمپلکس با ترکیبات لیگنوسلولزی و همچنین جلوگیری از هضم میکروبی از طریق مهار مستقیم باکتریهای سلولتیک باعث کاهش هضم فیبر می‌شوند. رید و همکاران (۱۹۹۰) گزارش کردند قابلیت هضم ماده آلی و فیبر در گوسفندانی که از نوعی علوفه اقاقیا تغذیه می‌کردند به علت مقادیر بالای پروآنتوسیانیدین‌ها و فنولهای محلول کاهش پیدا کرد. پرز، مالدونادو و نورتن (۱۹۹۶) نشان دادند افزایش تانن متراکم جیره از صفر به ۳/۲ درصد باعث کاهش قابلیت هضم نیتروژن شد ولی اثر معنی‌داری روی مصرف خوراک و قابلیت هضم ماده آلی و NDF نداشت. پالمر و مک‌سوئینی (۲۰۰۰) نشان دادند میزان هضم فیبر در شکمبه گوسفندان تغذیه شده با علوفه لوتس (۵/۹ درصد تانن متراکم در ماده خشک) ویک نوع لگوم گرمسیری ( ۶ درصد تانن متراکم آزاد) کاهش یافت. فروغ عامری و همکاران (۱۳۷۶) نیز با افزودن فرآورده فرعی خشک یا سیلو شده پسته که حاوی تانن می‌باشند به جیره گوسفندان نر کرمانی، تغییری در قابلیت هضم ظاهری الیاف خام مشاهده نکردند. نتایج آزمایش حاضر نشان میدهد که استفاده از پوسته انار به عنوان منبع تانن میتواند قابلیت هضم مواد مغذی و بویژه ماده آلی و پروتئین خام را کاهش دهد و افزودن متیونین نمیتواند بطور کامل برطرف کننده این اثرات باشد. استفاده از پلی اتیلنگلیکول میتواند تا حد زیادی مهار کننده اثرات منفی تانن بر قابلیت هضم مواد مغذی باشد.
۳-۴-۴ تاثیر جیرههای آزمایشی بر مقدار pH شکمبه
pH شکمبه در جدول ۱۶-۴ آورده شده است. اندازه گیری pH در ۴ زمان پیش ازخوراکدهی، ۲، ۴ و ۶ ساعت بعد از وعده غذایی صبح انجام گرفت. مقدار pH قبل از غذاهی بالا بود و بعد از تغذیه کاهش و دوباره افزایش یافت. بالاترین مقدار pH مربوط به تیمار شاهد و کمترین مقدار pH را تیمار ۳ (جیره حاوی ۲/۴ درصد تانن +پلی اتیلن گلیکول) از خود نشان داد ولی تفاوتها بین تیمارها در تمام زمانها معنیدار بود (۰۵/۰>P). در بعضی از منابع اشاره شده است که تاننها بر pH شکمبه تاثیری نداشتهاند (بهاتا و همکاران، a,b 2005; ابرو و همکاران، ۲۰۰۶; گونزالو و همکاران، ۲۰۰۶; یلدیز و همکاران، ۲۰۰۵) که با نتایج حاضر تطابق ندارد. در برخی منابع نشان داده شده است که تاننها موجب کاهش pH شکمبه شدهاند و اضافه کردن پلی اتیلن گلیکول نیز باعث کاهش آن شده است که با نتایج مشاهده شده در این آزمایش مطابقت دارد (یانز رویز، ۲۰۰۴). در مطالعهای که توسط ابرقوی و همکاران (۱۳۸۵) صورت گرفت نشان داده شد که در شرایط افزودن تفاله انگور و برگ بلوط به جیره گوسفندان، pH شکمبه قبل غذادهی بالا و از بعد تغذیه کاهش و سپس در ساعات بعدی افزایش یافت که با نتایج حاضر تطابق دارد. دلیل کاهش pH با پلیاتیلنگلیکول این است که پلیاتیلنگلیکول با تحریک تخمیر کربوهیدراتها موجب کاهش pH شکمبه میگردد. به عبارتی کاهش pH با دادن پلیاتیلنگلیکول به دلیل روابط معکوس بین pH و اسیدهای چرب فرار میباشد (بهاتا و همکاران، ۲۰۰۲). pH شکمبه وابسته به مقادیر اسیدهای چرب فرار شکمبه میباشد، در صورتی که تاننها موجب کاهش غلظت اسیدهای چرب فرار شکمبه ای شوند pH شکمبه افزایش مییابد (اسنایدر و همکاران، ۲۰۰۶). البته بسیاری از نویسندگان پیشنهاد کردند غلظت های کمتر از ۵ درصد ماده خشک تانن متراکم در جیره تاثیر مهمی بر تخمیر شکمبه ندارد (باری و مکنب، ۱۹۹۹).
جدول ۱۷-۴ بررسی روند تغییرات pH شکمبه در ۴ زمان اندازهگیری شده در برههای تحت آزمایش

c19/6

 

 

۱۴۴/۰

 

 

 

۶

 

 

a63/6

 

 

b44/6

 

 

c25/6

 

 

b37/6

 

 

c28/6

 

 

۱۵۷/۰

 

 

تیمار یک (شاهد)، تیمار ۲ ( جیره حاوی ۲/۴ درصد تانن)، تیمار ۳ (جیره حاوی ۲/۴ درصد تانن و ۳۰ میلی گرم PEG)، تیمار ۴ (جیره حاوی ۲/۴ درصد تانن و ۲/۰ درصد متیونین) و تیمار ۵ (جیره حاوی ۲/۴ درصد تانن و ۴/۰ درصد متیونین); SEMخطای استاندارد میانگین‏ها; در هرردیف اعداد دارای حروف غیر مشابه از نظر آماری اختلاف معنی‏داری دارند (۰۵/۰>p).
۳-۵-۴ تاثیر جیرههای آزمایشی بر غلظت نیتروژن آمونیاکی شکمبه
غلظت نیتروژن آمونیاکی شکمبه در جدول ۱۷-۴ آورده شده است. اندازهگیری نیتروژن آمونیاکی شکمبه در ۴ زمان پیش از خوراکدهی، ۲، ۴ و۶ ساعت بعد از وعده غذای صبح انجام گرفت. مقدار آمونیاک قبل غذادهی بالا و بعد از تغذیه کاهش یافت. مقدار آمونیاک در تمام زمانهای اندازهگیری شده بین تیمارها تفاوت معنیداری از خود نشان داد (۰۵/۰>P). تانن موجود در پوسته انار در تیمار ۲(بدونه افزودنی) باعث کاهش آمونیاک شکمبه شد که با نتایج بسیاری از محققین (ابرقوی و همکاران، ۱۳۸۵; بهاتا وهمکاران، a2005 ; مک سوینی و همکاران، a 2001; مین و همکاران، ۲۰۰۲; یانز رویز و همکاران، a,b 2004; اسلیونسکی[۱۵۵] و همکاران، ۲۰۰۲; بهاتا و همکاران، ۲۰۰۶; جیوماریس و همکاران، ۲۰۰۶) مطابقت دارد.
با این حال (بهاتا و همکاران، a2005) نشان دادند استفاده از تانن قابل هیدرولیز (۸۹/۱ درصد ماده خشک) باعث افزایش غلظت نیتروژن آمونیاکی در شکمبه شد این افزایش به دلیل تخمیر سریع پروتئین در شکمبه در نتیجه دسترسی پروتئین آزاد برای دامیناسیون و همچنین تاثیر کمتر این تاننها بر تخمیر شکمبه بود. دامنه غلظت مطلوب نیتروژن آمونیاکی شکمبه به طور معمول ۵/۸-۳۰ میلیگرم در دسیلیتر مایع شکمبه میباشد (مک دونالد، ۱۹۹۵). حداقل غلظت برای رشد میکربی شکمبه ۵ میلیگرم به ازای دسیلیتر مایع شکمبه میباشد (بهاتا و همکاران، a 2005). باکتریهای شکمبه از آمونیاک به عنوان منابع نیتروژن برای ساخت پروتئین میکربی استفاده میکنند (مک کار، ۲۰۰۳). هضم پروتئین خوراک در نشخوارکنندگان شامل فرآیند پیچیده تجزیه آن در شکمبه و هضم آنزیمی است که از شیردان شروع می‌شود (هروی‌موسوی و همکاران ، ۲۰۰۴). در این خصوص تنوع میکروبی اکوسیستم شکمبه و حضور انواع گوناگونی از میکروارگانیسم‌ها نظیر باکتری‌ها، پروتوزوآها، قارچ‌ها و باکتریوفاژها امکان تجزیه ترکیبات نیتروژن‌دار خوراکی که آنزیم‌های لوله گوارشی حیوان قادر به شکستن آن‌ها نمی‌باشد را فراهم می‌سازد ( دانش‌مسگران ، ۲۰۰۲). آمونیاک در شکمبه از تجزیه پروتئین میکروبی و جیره غذایی تولید می‌شود، اثر تانن متراکم بر متابولیسم پروتئین شکمبهای به خاطر توانایی آن برای باند شدن با پروتئینهای گیاهی و کاهش فعالیت آنزیمهای میکربی و کاهش میزان رشد باکتریهای پروتئولیتیک و در نهایت کاهش آمونیاک شکمبهای میباشد (مین و همکاران، ۲۰۰۵). افزودن پلیاتیلنگلیکول به جیره حاوی تانن در ۲ و ۶ ساعت پس از مصرف خوراک کاهش معنیداری نسبت به تیمار شاهد نشان داد (۰۵/۰>P). اثرات پلیاتیلنگلیکول به مقدار پروتئین جیره بستگی دارد، یعنی هر چه سطح پروتئین جیره بالا باشد تاثیر پلیاتیلنگلیکول کمتر است (یانز رویز و همکاران، ۲۰۰۴). ابرقوی و همکاران، (۱۳۸۵) نشان دادند که افزودن پلیاتیلنگلیکول به جیره حاوی تفاله انگور وبرگ بلوط باعث افزایش آمونیاک شکمبه شده که با نتایج ما در تضاد است. در تیمار ۵ (جیره حاوی ۲/۴ درصد تانن+ ۴/۰ درصد متیونین) نسبت به دیگر تیمارهای حاوی تانن نیتروژن آمونیاکی شکمبه افزایش معنیداری داشته که احتمالا میتواند به دلیل عرضه شکل آزاد متیونین در شکمبه باشد. افزودن مکمل اسید آمینه متیونین به جیره گاوهای شیری تاثیر معنیداری بر روی غلظت نیتروژن آمونیاکی مایع شکمبه نداشت (فروغی و همکاران، ۱۳۸۴). قاسمی و همکاران (۲۰۱۲) در مطالعه‌ای گنجاندن پوست پسته که حاوی مقادیر قابل توجهی تانن می‌باشد، به عنوان جایگزینی برای یونجه خشک در جیره گوسفند بلوچی را مورد بررسی قرار دادند. این محققین بیان نمودند که در نتیجه تغذیه جیره‌های حاوی پوست پسته غلظت نیتروژن آمونیاکی شکمبه افزایش یافته است. که با نتایج گرفته شده در تحقیق حاضر درتضاد است.
جدول ۱۸-۴ بررسی اثرات تیمارهای آزمایشی بر تغییرات نیتروژن آمونیاکی شکمبه (میلیگرم آمونیاک در دسیلیتر مایع شکمبه) در زمانهای مختلف

 

دانلود کامل پایان نامه در سایت pifo.ir موجود است.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

۶

 

 

گلوکز

 

 

b42/76

 

 

a51/88

 

 

c83/56

 

 

a09/89

 

 

a62/90

 

 

۳۸/۵

 

 

 

 

 

اوره

 

 

۸۳/۱۷

 

 

۷۹/۱۷

 

 

۵۲/۲۱

 

 

۸۰/۲۰

 

 

۱۰/۲۲

 

 

۹۲/۱

 

 

تیمار یک (شاهد)، تیمار ۲ ( جیره حاوی ۲/۴ درصد تانن)، تیمار ۳ (جیره حاوی ۲/۴ درصد تانن و ۳۰ میلی گرم PEG)، تیمار ۴ (جیره حاوی ۲/۴ درصد تانن و ۲/۰ درصد متیونین) و تیمار ۵ (جیره حاوی ۲/۴ درصد تانن و ۴/۰ درصد متیونین); SEMخطای استاندارد میانگین‏ها; در هرردیف اعداد دارای حروف غیر مشابه از نظر آماری اختلاف معنی‏داری دارند (۰۵/۰>p).
۳-۷-۴ بررسی اثر جیرههای حاوی تانن بر صفات لاشه
میانگین وزن و انداره قطعات لاشه برههای تغذیه شده با جیرههای آزمایشی در جدول ۲۰-۴ آورده شده است. بدین صورت که بین تیمار شاهد و سایر تیمارهای آزمایشی از نظر وزن گرم لاشه (وزن پس از کشتار)، وزن جگر، وزن پر دستگاه گوارش، وزن ران، وزن سردست، وزن راسته و فیله کمری، وزن قفسه سینه، طول پا، عرض کپل و ضخامت چربی پشت اختلاف معنیداری مشاهده شد (۰۵/۰>p). به طوری که در همه صفات بالا بجز وزن پر دستگاه گوارش تیمار شاهد دارای بالاترین و تیماره ۲ (حاوی جیره ۲/۴ درصد تانن) پاینترین مقدار را از خود نشان دادند. در وزن زنده، وزن پوست، وزن چهار قلم، وزن جگر سفید، وزن قلب، وزن کلیه، وزن دنبه، وزن گردن، وزن چربی احشایی، طول لاشه، عمق سینه، طول نیم لاشه و محیط کپل بین تیمار شاهد و سایر تیمارها اختلاف معنی داری مشاهده نشد. با توجه به نتایج به دست آمده بازده لاشه به ترتیب برای تیمارهای ۱، ۲، ۳، ۴ و ۵ برابر با ۹۶/۱، ۱۹/۲، ۱۲/۲، ۱۳/۲ و ۱۷/۲ میباشد، که مطلوبترین بازده لاشه برای تیمار شاهد و نامطلوبترین بازده لاشه برای تیمار دریافت کننده ۲/۴ درصد تانن بود. بازده لاشه، نسبت وزن لاشه گرم به وزن زنده خالی بدن است زیرا محتویات اندامهای گوارشی حدود ۲۵ درصد وزن زنده را تشکیل میدهند. زیاد بودن درصد لاشه میتواند بیانگر کمتر بودن نسبت اعضای محوطه شکمی دام ( اعم از دستگاه گوارش و چربی احشایی) باشد، که به هر صورت از نظر اقتصادی ارزش چندانی ندارند. همچنین زیاد بودن این محتویات منجر به زیاد شدن هزینه نگهداری دامها میشود (خالداری، ۱۳۸۲). وزن پر دستگاه گوارش در تیمار ۳ ( جیره حاوی ۲/۴ درصد تانن و پلیاتیلنگلیکول) بالاترین و تیمار شاهد پاینترین مقدار را به خود اختصاص دادند. به نظر میرسد توان آبگیری قابل توجه پوسته انار با اثرات درمانی پلیاتیلنگلیکول توجیه کننده بالاتر بودن وزن شکمبه پر در تیمار ۳ باشد. این رویه مشابه در تیمار دریافت کننده پلیاتیلنگلیکول برای تمام صفات اندازگیری شده تکرار شده است. اندازهگیری چربی احشایی در این آزمایش از این نظر اهمیت دارد که مقدار آن معرف محل ذخیره چربی در لاشه برهها میباشد (پناهی، ۱۳۷۴). اسیدهای چرب و تریگلیسریدهای حاصل از تجزیه پوسته انار میتواند مواد متابولیکی لازم برای تولید تریگلیسریدها و افزایش وزن و درصد چربی احشایی را تامین نماید. با توجه به نتایج به دست آمده تیمارهای دریافت کننده مکمل متیونین پایینترین وزن چربی احشایی و وزن دنبه را داشتهاند. اورتون [۱۶۳]و والدرون[۱۶۴] (۲۰۰۴ ) چنین گزارش نمودند مکمل متیونین نقش مهمی در بتا اکسیداسیون میتوکندیایی اسیدهای چرب در کبد (نقش در بیوسنتز کارنیتین) و خروج تریگلیسریدها به صورت لیپوپروتئینهای با چگالی پایین که در بیوسنتز آپولیپوپروتئین B100 مهم بوده و یا با متابولیسم کولین ارتباط دارند، خواهد شد. که با نتایج به دست آمده در این آزمایش در تطابق است. نرخ رشد حیوان بستگی به میزان مصرف خوراک و قابلیت دسترسی مواد مغذی جیره و راندمان برهها در تبدیل مواد غذایی به وزن زنده است و از عوامل مختلفی از جمله نژاد، جنس، سن و سطوح تغذیه تبعیت میکند (تامسون[۱۶۵] و همکاران، ۱۹۹۵). مکیت[۱۶۶] (۲۰۰۲) گزارش نمود مقدار چربی ذخیره شده متناسب با وزن لاشه است که با افزایش آن چربی نیز زیاد میشود. همچنین نتایج متفاوت ترکیب لاشه در برهها متاثر از تغییرات عوامل ژنوتیپی و محیطی گزارش شده است ( شارل و همکاران، ۱۹۸۲). واگهرن و همکاران (۱۹۹۴) پیشنهاد کردند در برخی مواقع کاهش مصرف خوراک به هنگام مصرف گیاهان حاوی تانن باعث کاهش رشد حیوان می‌شود. کاهش مصرف خوراک و کاهش نرخ رشد در دامهایی که از برگهای حاوی تانن درخت استفاده می‌کردند مشاهده شده است. میزان تانن بیش از ۵ درصد در علوفه تنها به عنوان عامل عدم خوشخوراکی عمل نمی‌کند بلکه ممکن است باعث کاهش قابلیت هضم شود و هنگامی که از این علوفه‌ها بطور خالص در جیره استفاده شود می‌تواند باعث کاهش تولید، وزن و پشم گوسفندان شود (کومار و وایتیاینتان، ۱۹۹۰). کاهش رشد دام به هنگام مصرف تانن به علت اثرات توأم کاهش مصرف خوراک و کاهش قابلیت هضم  حقیقی پروتئین رخ می‌دهد، همچنین پیشنهاد شده است ترکیبات فنولی با وزن مولکولی کم که در مراحل اولیه رشد گیاه وجود دارند در دستگاه گوارش جذب شده و از طریق افزایش انرژی مورد نیاز برای سم‌‌زدایی و اثرات منفی روی سیستم فیزیولوژیک باعث کاهش رشد می‌شوند (واگهرن و همکاران، ۱۹۹۴). که با نتایج به دست آمده در این تحقیق مطابقت دارد. به طور کلی میتوان اینگونه جمعبندی نمود جیرههای با سطح انرژی بالا (تیمار شاهد) سبب هدایت انرژی مازاد به انباشت چربی ذخیره شده در دنبه شده که همبستگی منفی با قطعات ممتاز گوشت لاشه دارد. استفاده از پوسته انار همراه با مکمل متیونین سبب بهبود صفات لاشه نسبت به تیمار دریافت کننده پوسته انار به تنهایی شده است.
جدول ۲۱-۴ میانگین وزن و انداره قطعات لاشه برههای تغذیه شده با جیرههای آزمایشی (کیلوگرم)

 

برای دانلود متن کامل این فایل به سایت torsa.ir مراجعه نمایید.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

۴۸/۱

 

 

 

b*

 

 

۵۲/۳

 

 

۷۴/۲

 

 

۹۵/۲

 

 

۵۲/۸

 

 

۷۲/۲

 

 

۲۵/۲

 

 

 

c*

 

 

۶۷/۶۳۶

 

 

۶۴۸

 

 

۳۳/۶۵۴

 

 

۶۸/۶۵۲

 

 

۶۸/۶۵۷

 

 

۴۶/۴

 

 

 

h*

 

 

۴۹/۶۴

 

 

۳۱/۶۴

 

 

۳۵/۶۵

 

 

۹۵/۵۰

 

 

۴۲/۶۷

 

 

۷۵/۳

 

 

تیمار یک (شاهد)، تیمار ۲ ( جیره حاوی ۲/۴ درصد تانن)، تیمار ۳ (جیره حاوی ۲/۴ درصد تانن و ۳۰ میلیگرم PEG)، تیمار ۴ (جیره حاوی ۲/۴ درصد تانن و ۲/۰ درصد متیونین) و تیمار ۵ (جیره حاوی ۲/۴ درصد تانن و ۴/۰ درصد متیونین); L* (روشنایی); a* (قرمزی); b* ; )زردی) h (ارتفاع تابش نور); c (زاویه تابش نور)
SEM خطای استاندارد میانگین‏ها; در هرردیف اعداد دارای حروف غیر مشابه از نظر آماری اختلاف معنی‏داری دارند (۰۵/۰>p).
فصل پنجم
نتیجهگیری و پیشنهادات
فصل پنجم
نتیجهگیری و پیشنهادات
۱-۵ نتیجهگیری
تاننهای متراکم بر اساس نوع گیاه و مقدارشان تاثیر متفاوتی بر روی پارامترهای شکمبه دارند. در مورد تاثیر تاننها بر پارامترهای تولید گاز میتوان اینگونه جمعبندی نمود که تاننها باعث افزایش مقدار گاز تولیدی در ۲۴ ساعت، قابلیت هضم ماده آلی، انرژی قابل متابولیسم و مقدار فراسنجه تولید گاز از بخش قابل تخمیر شدند ولی تاثیر آنها بر نرخ تولید گاز معنیدار نبود. همچنین تاننها سبب کاهش تجزیهپذیری، عامل بخشبندی و سنتز پروتئین میکربی شدند. افزایش تولید گاز در نتیجه استفاده از پوسته انار در جیره میتواند نتیجهای از تفاوت الگوی تخمیر در این جیرهها در نتیجه تغییر در اجزای فیبری جیره و یا حذف میکروارگانیسمهایی مانند پروتوزواها باشد که با بلع کربوهیدراتهای سهلالتخمیر، تخمیر و تولید گاز را محدود میکنند. کاهش در سنتز پروتئین میکربی ممکن است به دلیل کاهش جمعیت باکتریهای سلولایتیک شکمبه باشد. افزایش در قابلیت هضم ماده آلی را میتوان به تعادل گوگرد در شکمبه نسبت داد چرا که افزودن اسیدهای آمینه گوگرددار بخصوص متیونین نقش مهمی در سم زدایی اسید تانیک جیره دارند این فرضیه در تک معدهیها به اثبات رسیده است اما در نشخوارکنندگان نیاز به تحقیقات بیشتری دارد. در مورد تاثیر تاننها بر فاکتورهای عملکردی دام میتوان اینگونه نوشت که بر مصرف ماده خشک، افزایش وزن و ضریب تبدیل غذایی و اثرات معنیداری نداشته است. در مورد فراسنجههای خونی میتوان اینگونه جمعبندی نمود اثرات تانن و متیونین بر اوره خون برههای تغذیه شده با جیرههای حاوی تانن معنیدار نبوده اما سبب افزایش غلظت گلوکز خون برهها بخصوص در تیمارهای حاوی تانن و مکمل متیونین شده است. قابلیت هضم ماده خشک، ماده آلی، پروتئین خام، NDF ، ADF،pH شکمبه و نیتروژن آمونیاکی کاهش یافته است. دلیل کاهش قابلیت هضم فیبر میتواند در اثر تداخل تاننها با آنزیمهای سلولاز و باکتریهای شکمبه باشد. علت کاهش قابلیت هضم پروتئین میتواند به علت تشکیل کمپلکس تانن با پروتئینهای باند شده به دیواره سلولی و لیگنین بعد از هضم خوراک باشد این عوامل باعث می‌شود تا در مواقعی مقدار نیتروژن نامحلول در شوینده خنثی دفعی در مدفوع بیشتر از مقدار مصرفی تخمین زده شود که با یافتههای ما مطابقت دارد. راندمان لاشه، وزن پر دستگاه گوارش در حضور تانن و متیونین کاهش معنیداری یافتند، همچنین وزن چربی که به عنوان یک شاخص ارزشمند دیگری برای بررسی عملکرد محسوب میشود کاهش یافت.میانگین شاخص رنگ سنجی برای بافت شکمبه دارای اثرات معنیداری برای سامانههای L*، a*، b*، c* وh* نسبت به تیمار شاهد از خود نشان داد. اما میانگین شاخص رنگ سنجی برای بافت راسته و فیله کمری از نظر شاخص L* دارای اثرات معنیدار، ولی نتوانست شاخصههای a*، b*، c* وh* را تحت تاثیر قرار دهد.
۲-۵ پیشنهادات
استفاده از متیونین محافظت شده شکمبه ای در شرایط تغذیه حیوان با سطوح مختلف تانن